Zelfkompas

03 juni 2020
|
3 reacties

Het is inmiddels vier jaar geleden dat ik ongemakkelijk tegenover mijn behandelaar zat en hij het woord ‘zelfcompassie’ noemde. Ik keek hem vol onbegrip en zelfs een beetje vies aan. Hij bracht het alsof dit hét ontbrekende puzzelstukje voor mij was.

Mijn weerstand om hiermee aan de slag te gaan was gigantisch. Achteraf kan ik inzien dat ik inderdaad niet zachtaardig voor mijzelf was. Mijn oordeel over mijn keuzes, gedrag en persoonlijkheid spuwde ik over mezelf uit. Ook tijdens mijn therapie had ik vaak het idee dat het beter had gekund. Dit toetste ik dan aan hoe ik me voelde: vaak was dat onzeker en angstig. Mijn ‘zelfkompas’ was zwaar ontregeld en intensievere therapie volgde.

Zonder zelfkompas is het leven toch een beetje als een bootje op het water dat maar een eind heenvaart. Richting houden is al moeilijk, maar het wordt pas écht lastig als het gaat stormen op zee. Dat is hoe ik stressvolle situaties ervaar; als een storm die ik zelf niet tot rust kan laten komen. En je ziet ook andere boten, wit en glimmend, met een sterke ingebouwde motor. Ze halen je in terwijl ze soepel over het water glijden.

Soms ben ik die zee maar niet meer opgegaan en ging ik de stormen uit de weg, zelfs al wist ik niet eens zeker of die storm wel zou komen. Of ik deed net alsof ik een piraat op mijn schip was, stoer en onschendbaar. Klaar voor de aanval en mezelf vooral niet laten kennen. Een piraat die de boel wel onder controle dacht te kunnen houden. Maar dat was niet zo.

Nu ben ik vier jaar verder en er is een hoop veranderd. Zelfcompassie roept geen gevoel van weerstand meer bij me op. Ik ben gaan begrijpen waar die angst en onzekerheid vandaan komt. Mijn jeugd was niet makkelijk en ik ben vanaf mijn 14e drugs gaan gebruiken zodat ik alle tekorten niet hoefde te voelen. Ondanks dat het me lukte om met drugs te stoppen en een studie af te maken, was het voor mij nooit goed genoeg. Het kon altijd beter. Een worsteling die veel mensen kennen en ook past bij millenials, maar met een instabiele basis wordt het er niet bepaald beter op.

Zelfcompassie heeft alles te maken met een zelfkompas binnenin je. Niet iedereen krijgt een basis van veiligheid mee in zijn of haar jeugd, aan sommige ‘zelfkompassen’ moet nog wat gesleuteld worden. Ik geloof dat God je hier ook bij wil helpen. Maar het kan je soms ook juist tegen werken, omdat je gaat denken dat God ook al zo kritisch is. En Jezus lijkt soms rustig te slapen op de boot die door de storm vaart, terwijl jij in paniek bent. Mij helpt het om te bedenken dat ondanks dat ik dit zo ervaar, dit niet betekent dat Hij er niet is.

Meer zelfcompassie hebben zorgt er niet voor dat het nooit meer gaat stormen. Het helpt je wel om je zelfkompas te herstellen, zodat je deze weer kunt gebruiken. En je herstelt je zelfkompas door te leren om milder te zijn naar de gevoelens die je hebt. Als ik mij onzeker of angstig voel, probeer ik hier nu begripvol over te zijn in plaats van het oordeel wat ik eerder zo snel klaar had. Ik mag van mezelf de tijd nemen om te wennen aan de hoge golven. Het is prima dat ik soms bang ben. En steeds vaker vind ik het nu juist fijn om met mijn bootje over de zee te gaan, omdat mijn zelfkompas nu een stuk beter is afgestemd. Maar het gevoel een piraat op zee te zijn, zal ik altijd wel blijven houden.

Deze blog is geschreven door Elice, onderzoeksassistent bij het Kennisinstituut christelijke ggz (Kicg). Elice draagt ook bij aan een onderzoek van de Vrije Universiteit (VU) Amsterdam over zelfcompassie tijdens de coronacrisis. Deze studie, die wordt uitgevoerd vanuit de bijzondere leerstoel van het Kicg aan de VU,  gaat over omgaan met emoties, religie en mentaal welbevinden. Lever ook een bijdrage aan wetenschappelijk onderzoek en vul de vragenlijst in. Juist de input van mensen voor wie zelfcompassie niet vanzelf spreekt, is heel waardevol!

Reacties

3 thoughts on “Zelfkompas”

  1. Annemieke de Jong schreef:

    Dit is precies het verhaal van mijn dochter!!
    Zij heeft een eetstoornis en krijgt sondevoeding…de onderliggende problematiek is de hoge veeleisendheid en bestraffing van zichzelf… de benadering gebrek aan zelfcompassie klinkt veel liefdevolle. Zij krijgt nu al 2 jaar behandeling vanuit Accare… maar dit herstel moet van binnen uit komen…. biedt Die is ook hulp aan jongeren? Mijn dochter wordt deze maand 16 jaar en woont in Leeuwarden.

    1. geloveninherstel schreef:

      Hoi Annemieke, je kunt voor meer informatie over onze behandelingen kijken op http://www.eleos.nl. Je vindt daar ook contactinformatie van onze locaties.
      Je mag ook altijd je vragen even mailen naar welkom@eleos.nl.

  2. Alex Kempers schreef:

    Hallo daar,
    Mooi herkenbaar verhaal geschreven door Elice.
    Ook ik herken me in het ‘nooit goed genoeg’ gevoel.
    Ook streefde ik ernaar om het nooit meer te laten stormen in mijn leven maar besef steeds meer dat dat niet reëel is. I
    k ga steeds beter met weerstand om in mijn leven en ben vrij vlot weer terug op de ‘basis’. Daarbij blijft mijn vertrouwen in God, geef ik niet meer af op de buitenwereld en wordt steeds sterker.

    met Dank & Zegen,

    Alex Kempers

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogposts

Meer blogposts
  • Onvoorwaardelijke liefde

    Het is inmiddels vier jaar geleden dat ik ongemakkelijk tegenover mijn behandelaar zat en hij het woord ‘zelfcompassie’ noemde. Ik keek hem vol onbegr…

  • “Ik ben jouw God, je hoort bij Mij.”

    Het is inmiddels vier jaar geleden dat ik ongemakkelijk tegenover mijn behandelaar zat en hij het woord ‘zelfcompassie’ noemde. Ik keek hem vol onbegr…