Vergif in de grond

03 maart 2021

Voor sommige mensen is het leven zwaarder dan anderen. Hoe kun je dan toch verder gaan met je leven? Vandaag vertelt Irene hoe haar leven soms flink tegenvalt, maar ook hoe ze steeds haar herstelproces weer verder door gaat.

‘Ik heb jarenlang vergif in mijn innerlijke grond gehad. Niet omdat ik niet christelijk was, maar meer om het zware leven wat ik heb moeten meemaken. Ik maakte veel mee: verlies, ziekte, pesten, genegeerd worden, geroddel, financiële zorgen, gevaar. Door wat ik meemaakte snapte mijn omgeving mijn gedrag niet meer, alles wat ik zei was heel direct. De mensen om mij heen hebben mij met de beste bedoelingen geprobeerd te helpen, maar het botste gigantisch. Zo zijn bijna al mijn vrienden, vriendinnen en kennissen bij mij weggelopen.

Er werd mij ondanks hun goede bedoelingen veel onrecht aangedaan, boven op het vergif wat ik in mijn eigen innerlijke grond had zitten. Ik kon twee dingen doen: een einde aan mijn leven maken of flink aan de slag gaan met mezelf. Ik koos voor het laatste, omdat ik in Jezus geloof en geloof dat hij mij erbij zou gaan helpen. Het waren zware jaren waarin ik veel therapie had, kritiek kreeg van een goede vriendin. Maar ook jaren waarin ik zelf ging nadenken over hoe ik mijn gedrag en woorden kon veranderen.

Nadat ikzelf wat meer inzicht kreeg in mijn gedrag en woorden, ging ik inzien dat mij veel onrecht was aangedaan. Dat zat bijvoorbeeld in de verkeerde behandeling van mijn vrienden en vriendinnen die mij in de steek hadden gelaten en zelfs van de kerken hier in de omgeving. Toen las ik iets in de Bijbel: ‘Heb je naaste lief.’ Dat is moeilijk als jou onrecht wordt aangedaan. Ik vroeg mezelf af: hoe doe ik dat?

Ik vond dat ik terecht boos mag en kan zijn op de mensen die mij onrecht aandeden en doen. Als ik die mensen tegenkwam op straat ontweken ze me, maar ik koos ervoor om hen er op aan te spreken. Ik leg uit wat ik niet leuk en fijn vindt en probeer erover met hen in gesprek te gaan. Als ik mijn hart heb gelucht, mag ik dat ook bij hen laten. Het is dan ook aan henzelf om te bepalen wat ze er mee doen. Dan kan ik hen vergeven en het verder aan God overlaten.

Als ik het gesprek met die mensen niet zou aangaan, zou het vergif in mijn innerlijke grond alleen maar groter worden. Ik zou dan verbitterd kunnen raken, wat nou niet bepaald gezond is. Het geeft veel opluchting en ruimte. Ik kan door Jezus’ woorden leren hoe ik mensen lief mag gaan hebben.  Ik kan zelfs soms uitleggen waarom ik soms zulk apart gedrag of verkeerde woorden gebruik zonder een oordeel te krijgen van die mensen.

Ik heb geleerd dat iedereen weer in een ander proces of in een andere fase in zijn/haar leven zit. Dat is goed en dat mag ook. Je mag zijn wie je bent en dan kun je een ander ook accepteren, met zijn/haar eigen beweegredenen. Misschien duurt mijn proces nog heel lang, misschien wel 120 jaar, maar het is goed dat ik dit proces door ga.’

Reacties

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogposts

Meer blogposts
  • 'Ik schrok ervan dat ik ineens weer hoop voelde'

    Voor sommige mensen is het leven zwaarder dan anderen. Hoe kun je dan toch verder gaan met je leven? Vandaag vertelt Irene hoe haar leven soms flink t…

  • "Ik ben het levende bewijs dat God nog wonderen doet"

    Voor sommige mensen is het leven zwaarder dan anderen. Hoe kun je dan toch verder gaan met je leven? Vandaag vertelt Irene hoe haar leven soms flink t…

  • "God was bij mij in de put"

    Voor sommige mensen is het leven zwaarder dan anderen. Hoe kun je dan toch verder gaan met je leven? Vandaag vertelt Irene hoe haar leven soms flink t…