Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen.

26 oktober 2021
|
1 reactie

Een rode lijn in mijn leven is woede. Woede richting anderen, woede richting mezelf, woede naar God. Woede beschermd ons tegen onrecht. Maar doorgeslagen woede houdt ons in een slachtofferrol waardoor het moeilijk is om eigen verantwoordelijkheid te nemen.

Mijn beeld van God ontwikkelt zich
Eerder durfde ik niet eens het oude testament te lezen. Ik was bang een God te treffen waar ik met mijn verleden en in mijn gebrokenheid niet mee zou kunnen dealen. Tekenend voor mijn godsbeeld van toen was denken in zwart-wit termen zoals ‘goed’ en ‘fout’ of ‘hemel’ en ‘hel’. Achteraf gezien dacht (en denk) ik veel in dogma’s. God zag ik als iemand die onbereikbaar is, té hoge eisen stelt, voorwaardelijk van mij houdt en andere mensen voortrekt. Wat ik nu denk is dat ik mijn eigen kenmerken en die van de mensen in mijn omgeving op God projecteerde.

Woede zit in mijn kern, het beschermt een kwetsbaar deel in mij
Terugblikkend op mijn jeugd zie ik hoe destructie mijn bestemming leek te zijn. Ik was verslaafd, het leek alsof ik geen keuze had. Maar in therapie heb ik als een soldaat in een oorlog tegen destructie gevochten en werden mijn keuzemogelijkheden verbreed. Destructie doorbreken bracht mij eerst terug bij de personen, instellingen en principes die mij beschadigd hebben. Onrecht maakt me boos. Vooral nu ik de consequenties snap en deze nog steeds iedere dag doorleef. Hoewel boosheid uiten oké is, is het niet handig wanneer dat leidt tot beschadiging van anderen. Dan doe ik namelijk hetzelfde als wat mij is aangedaan. Zo blijven destructieve patronen in stand. En als ik eerlijk terugblik deed ik dit allang. Daar ging mijn hoofd van tollen en dit ervoer ik als een paradox. Dat is hoe ik in feite alle therapie heb beleefd: het steeds maar weer doorbreken van dogma’s en paradoxen. En dan is er nog een macht hoger dan ikzelf: God, en hoe ik Hem zie.

Mijn herstel begon pas echt toen ik besloot om uit mijn slachtofferrol te stappen
Eerder was ik meer gebaat bij de genadige en barmhartige kant van God. Maar onrecht heeft mij in dit leven zo diep geraakt dat ik de laatste tijd vooral kalmeer van de gedachte dat God rechtvaardig is. Maar dat betekent dat ik zelf ook verantwoordelijkheid moet nemen over mijn eigen daden. Het relativeert – maar vermindert de schade niet – om te weten dat we soms beschadigd worden vanuit onwetendheid van anderen. Ik ben zelf ook pas later echt gaan ervaren dat ik een keuze heb. Ik kies er dan ook voor om mijn pijn over te dragen aan de God die de bliksem creëerde. God kan onze woede als reactie op onrecht aan. Hij zal kalmte geven.

Reacties

One thought on “Vader vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen.”

  1. A schreef:

    Heel mooi en zó herkenbaar! Dankjewel voor het delen..

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *