Mijn leven werd gereset

27 maart 2021

Je bent 18 jaar, gaat studeren en op kamers. Voor velen is dat een tijd met mooie herinneringen. Voor Eelco Poelarends (33) was de start van zijn studietijd het begin van een donkere periode. Tijdens de ontgroening op een christelijke studentenvereniging kreeg hij een psychose, gevolgd door een depressie, angststoornis en jaren later nog een burn-out. “Ik belandde op de gesloten afdeling van de PAAZ (psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis); toch een andere kamer dan ik voor ogen had.”

“Ik was altijd al veel bezig met wat anderen van mij vonden”, begint Eelco te vertellen. “Ook werd ik vroeger veel gepest omdat ik flaporen had. In de jaren voor de ontgroening paste ik me al voortdurend aan. Tijdens de ontgroening sloeg dat zo ver door dat ik in een andere realiteit belandde. Vooraf werd me wel verteld dat het een spelletje was, maar door alle angst en de intimidatie tijdens de ontgroening verloor ik mezelf. Ik zag de dingen niet meer zoals ze echt waren.”

Geheime dienst

Eelco denkt dat de angst voor wat de studenten van hem zouden vinden de overhand nam. “Daardoor ging ik over mijn grenzen heen. Daarnaast had ik weinig geslapen en ben ik erg gevoelig voor sfeer. Tijdens de ontgroening kreeg ik een aantal opdrachten en die rondde ik succesvol af. Op een gegeven moment moest ik iets laten bevriezen. Natuurlijk kon dat niet, maar ik zat toen al in mijn irreële denken. Ik dacht namelijk dat ik dat met bepaalde proefopstellingen wel kon. Later verloor ik mezelf zo, dat ik dacht dat ik door iedereen in de gaten werd gehouden. Zelfs door de geheime dienst. Daarom moest ook mijn telefoon uit, zodat ze me niet konden volgen. En terwijl de rest van de studenten sliep, dwaalde ik rond in de flat. Een paar dagen later was ik zo verward dat ik zonder te kijken de straat overstak. Ik was een gevaar voor mezelf geworden. De politie heeft me toen met handboeien om meegenomen. Op het bureau werd ik vastgehouden totdat mijn ouders mij kwamen halen en me naar de PAAZ brachten. Het spel was over en uit!”

Worstelen

Eelco zat twee weken op een gesloten afdeling en daarna vier weken op een open afdeling. “Dat waren andere kamers dan ik voor ogen had. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik de eerste dagen heel vrolijk was. Het was een opluchting dat ik niet op kamers hoefde en niet hoefde te studeren. Ook werd alles voor mij geregeld en kreeg ik een uitkering. Al snel kwam ik erachter dat dit verre van ideaal was. Ik moest allerlei dingen doen waar mijn hoofd helemaal niet naar stond. Elke keer had ik het gevoel dat alles een stapje te snel ging. Ik maakte me veel zorgen en ik had veel angsten. Dat kostte veel energie. Ik ontwikkelde een angststoornis. Door de medicijnen werd ik somber en de betekenis van het leven verdween, met als gevolg dat ik depressief werd. Waar leef ik eigenlijk nog voor? Ik heb nooit concrete zelfmoordplannen gehad, maar de gedachte ‘het zou wel makkelijk zijn als …’ kwam wel in mij op.”

Licht

Een lange, intensieve periode van knokken, worstelen en zoeken naar zichzelf volgde. “Het was ontzettend donker in mijn leven. Ik stond volledig in de overlevingsstand. Totdat God doorbrak. Ik reed met mijn moeder naar huis en ik zag de zon ondergaan tussen de bomen. Het licht kwam er zo mooi doorheen. Dagenlang was ik onrustig en voelde ik me somber. Maar dat was toen even helemaal weg. Ik kreeg hoop dat het weer goed zou komen. Voor mij was dat moment een ommekeer: het was Gods licht dat doorbrak in mijn situatie. Daarna ben ik steeds op zoek gegaan naar deze vrede van God. Dat neemt niet weg dat de tijd die volgde nog steeds ontzettend zwaar was. Al mijn vrienden gingen studeren en ik zat bij mijn ouders thuis. Ik voelde me toen vaak heel eenzaam.”

Begrenzing

Voor Eelco’s omgeving was deze periode ook loodzwaar. “Alle aandacht ging naar mij, dus ons gezin heeft echt wel klappen gehad. Mijn familie stond vaak machteloos. Mijn moeder vond het soms spannend of ik wel naar beneden zou komen. Bang dat ik zelfmoord zou plegen. Met Kerst ben ik nog een keer opgenomen geweest. Ik was in paniek. Een schreeuw om aandacht waar ze thuis niet aan konden voldoen. Ik weet ook nog goed dat ik een keer mijn moeder aan de telefoon had en dat ze zei: ‘Eelco, ik kan je nu niet verder helpen’, en ze beëindigde het gesprek. Dat was het beste wat ze kon doen. Urenlang heb ik gehuild. Toen ik tot rust kwam, besefte ik dat ik mijn moeder op deze manier niet meer nodig had. Die begrenzing hielp mij om verder te komen.”

Geloof en vertrouwen

Als je Eelco vraagt hoe hij uit het donkere dal is gekomen, antwoordt hij dat het onder andere komt doordat mensen naast hem hebben gelopen. “Er zijn mensen die zonder veroordeling mijn verhaal hebben aangehoord en het konden uithouden bij mijn pijn, angst en eenzaamheid. Die naast mij stonden, meeliepen en voor mij hebben gebeden. Ik kon mijn problemen uiten zonder dat ze het voor mij wilden oplossen. Ook geloofden ze meer in mij dan ik in mezelf. Ook therapeuten geloofden dat er meer mogelijk was dan ik zelf dacht. Dat heeft mij vertrouwen gegeven. Ik leerde dat mijn pijn en verdriet er mochten zijn; ik hoef er niet voor weg te vluchten, ik mag het bij God neerleggen. Bij Hem alleen vind ik de rust die ik nodig heb. God was in deze donkere periode dichtbij, al waren er ook momenten dat ik me afvroeg: ‘God, ziet U mij wel? Heeft U alles nog wel in de hand?’”

Therapie en de Bijbel

Eelco kreeg diverse therapieën die hem hielpen bij zijn herstel. “Ik heb onder andere cognitieve gedragstherapie gehad waarbij ik bezig ging met G-schema’s. Je kijkt naar een situatie en analyseert welke gedachten en gevoelens je daarbij hebt en wat je ermee doet. Kloppen die bij de situatie? Zijn ze realistisch of kun je er ook op een andere manier naar kijken? In de kerk leerde ik ook nog iets extra’s: hoe kijkt God naar deze situatie? Deze stap hielp mij enorm. Een psycholoog van Eleos pakte ook de Bijbel erbij. De combi van ‘gewone’ psychologie en de Bijbel hielp mij om met mijn angsten om te gaan. Bewust stilstaan bij mijn emoties en angsten was ook iets wat ik moest leren. Door ze te doorvoelen, lossen ze op. Dankzij de therapieën kwam ik ook weer in contact met mezelf en met mijn eigen wil. Ik besloot godsdienst pastoraal werk (hbo-theologie) te studeren. Tijdens mijn studie kreeg ik helaas een burn-out. Bij Eleos ben ik toen vervolgens weer in therapie gegaan.”

Geslaagd leven

Terugkijkend ziet Eelco de donkere periode als een volgende stap in zijn leven. “Mijn leven werd gereset en kwam in balans. Al is de manier waarop niet ideaal. Ik had verwacht op bepaalde terreinen in mijn leven verder te zijn. Jarenlang heb ik het gevoel gehad dat ik achterliep. Leeftijdsgenoten waren al verder: zij hadden een koophuis en een gevorderde carrière. Ik heb er dertien jaar over gedaan om een papiertje te halen. Na alles wat er is gebeurd, kan ik nu zeggen dat mijn leven geslaagd is. Ik zie nu hoeveel deuren er zijn opengegaan. Ik hoef me niet zo nodig meer te bewijzen. Ik ben hersteld en gebruik zelfs geen medicijnen meer. Ik ben getrouwd, trotse vader van vijf kinderen en ik heb een leuke baan als jeugdwerker in de NGK. Ook heb ik een eigen bedrijf waarmee ik mensen help tot hun bestemming te komen door ze in verbinding te brengen met God, zichzelf en de mensen om hen heen. In mijn praktijk combineer ik pastoraat met mijn eigen ervaringsdeskundigheid. Ik geloof namelijk dat zingeving heel belangrijk is in het herstel. Kerken en de ggz doen er daarom goed aan elkaar te versterken. Onlangs heb ik bij Eleos de cursus voor herstelgroepleider gedaan. In de toekomst hoop ik dat ik nog meer mensen kan helpen. Dankzij mijn eigen ervaring begrijp ik wat iemand doormaakt. Ik wil naast hem of haar staan en samen werken aan een mooie toekomst.”

Dit artikel verscheen eerder in Eleoscript en werd geschreven door Redmar Smit. De foto’s zijn gemaakt door Mathijs Hanenkamp.

Reacties

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogposts

Meer blogposts
  • "Met vallen en opstaan ga ik nu door het leven en Jezus gaat voor me uit"

    Je bent 18 jaar, gaat studeren en op kamers. Voor velen is dat een tijd met mooie herinneringen. Voor Eelco Poelarends (33) was de start van zijn stud…

  • “Mijn vrouw zegt dat ze een andere man terug heeft teruggekregen”

    Je bent 18 jaar, gaat studeren en op kamers. Voor velen is dat een tijd met mooie herinneringen. Voor Eelco Poelarends (33) was de start van zijn stud…

  • Zo steun je iemand met een burn-out

    Je bent 18 jaar, gaat studeren en op kamers. Voor velen is dat een tijd met mooie herinneringen. Voor Eelco Poelarends (33) was de start van zijn stud…