Een schilderij voor een lege muur

Het begon met een lege muur op de groep. Er waren al verschillende decoraties geprobeerd, maar niets paste echt. Toen kwam Mark met een idee. “Ik heb voorgesteld om een christelijk kunstwerk te maken om op de muur te hangen.” Voor een ander lijkt dat misschien een klein voorstel. Voor Mark was dat het niet. Hij moest eerst voelen of het veilig genoeg was. “Ik moest kijken: kan ik deze mensen vertrouwen? Vinden zij het oké om dit op de muur te hebben?”

Het kunstwerk kreeg de titel ‘De Uitnodiging van de Heer’. Mark koos er Bijbelteksten bij uit. Die teksten staan bewust in een bepaalde volgorde. Ze nemen de lezer stap voor stap mee, steeds dieper in wat Mark zelf ziet als de liefde van God. “Ik wil mensen eraan herinneren hoeveel God van hen houdt,” zegt hij. Voor Mark is het schilderij dus meer dan decoratie. Het is een uitnodiging. Hij wil laten zien hoe dichtbij God volgens hem bij mensen wil zijn. “Hoe intiem mag jouw relatie met de Heer zijn?” vraagt hij.

Een echte band met God

Geloof is voor Mark geen simpel onderwerp. Hij denkt veel na. Hij onderzoekt. Hij stelt vragen. Hij wil niet zomaar iets aannemen. “Veel christenen geloven blind,” zegt Mark. “Maar ik wil geen placebo-effect. Ik wil een echte band met God.” Mark groeide christelijk op, maar voelde zich jarenlang ongelovig. Toch bleef hij zoeken. Door alles wat hij meemaakte, ging hij anders denken. Hij verdiepte zich in wetenschap, filosofie en geloof. Langzaam kwam hij opnieuw dichter bij God.

Voor Mark gaat geloof vooral over verbinding. Niet alleen weten over God, maar God ook persoonlijk kennen. “Veel christenen leven op afstand,” zegt hij. “Ze weten van God, maar kennen Hem niet persoonlijk.” Met zijn kunstwerk wil Mark daar iets tegenover zetten. Hij ziet het christendom niet alleen als geloof, maar ook als iets wat je mag onderzoeken. Zelf noemt hij het een “vergeten wetenschap”. Zijn kunstwerk is voor hem een soort onderzoek. Een manier om te laten zien dat de liefde van Jezus volgens hem veel verder gaat dan vergeving alleen. “Jezus doet nog steeds moeite voor ons,” zegt Mark. “Hij wil ons dichter bij Zich brengen.”

Mark weet dat zijn kunstwerk vragen kan oproepen. Sommige mensen begrepen het beeld anders dan hij bedoelde. Daarom vindt hij het belangrijk om uit te leggen dat Jezus voor hem centraal staat. “Het is belangrijk dat we onze bovennatuurlijke aanleg koppelen aan een geest die liefdevol en verantwoordelijk is,” zegt hij. “En dat is Jezus uiteraard.”

Moed om zichtbaar te zijn

Dat Mark zijn schilderij wil delen, vraagt moed. Hij heeft veel onbegrip ervaren. Ook zijn autisme speelde daarin een grote rol. Mensen begrepen zijn manier van denken niet altijd. Dat raakte zijn zelfvertrouwen. “Ik heb een heel zwaar minderwaardigheidscomplex,” zegt hij eerlijk. “Samen met God probeer ik dit te bevechten.” Complimenten over zijn kunstwerk doen hem daarom goed. “Ik heb complimenten gekregen dat mijn werk mooi is,” vertelt hij. “Dat voegt toe aan mijn zelfbeeld. Het geeft me een beetje houvast in de mindere tijden.” Zijn kunstwerk is dus niet alleen iets moois aan de muur. Het is ook een stap in herstel.

Zelfvertrouwen dat voorzichtig groeit

Lisette is Marks persoonlijk begeleider. Zij ziet hoe groot deze stap voor hem is. “Mark durfde het aan om zichzelf te laten zien,” zegt zij. “En dat is bijzonder, als je weet hoeveel zijn ervaringen met zijn zelfvertrouwen hebben gedaan.” Ze ziet ook waar zijn pijn vandaan komt. “Mark heeft heel veel meegemaakt,” vertelt Lisette. “Veel is te koppelen aan zijn autisme. Hij is tegen veel onbegrip aangelopen. Daardoor heeft hij een minderwaardigheidscomplex opgelopen.” Daarom raakt het haar dat hij zijn schilderij wil delen. Voor Lisette laat dit zien dat er vertrouwen is gegroeid. Mark voelt zich veiliger. Hij durft meer. Hij laat niet alleen zijn kunst zien, maar ook zijn binnenwereld.
Dat Lisette hem serieus neemt, merkt Mark zelf ook. Voor hem is het belangrijk dat zij niet te snel oordeelt en niet doet alsof alles makkelijk is. “Lisette heeft veel compassie voor de bewoners,” zegt hij. “Ze neemt onze problemen heel serieus. Ze hangt niet de optimist uit. Ze is een van de meest sympathieke begeleiders die ik ken.”

Verder kijken

Het schilderij van Mark is een uitnodiging. Om verder te kijken dan autisme. Verder dan onzekerheid. Verder dan gedrag. Verder dan de pijn die iemand meedraagt. Mark wil iets delen wat voor hem kostbaar is. “Ik wil vergeten kennis over de diepgang van de relatie met God delen,” zegt hij. Dat hij dit doet, zegt veel. Wie zich vaak minderwaardig voelt, stapt niet zomaar naar voren. Wie vaak onbegrip heeft ervaren, deelt zichzelf niet zomaar. Maar Mark doet het wel. Hij deelt zijn kunstwerk. Hij deelt zijn verhaal. Met zijn schilderij wil hij iets doorgeven wat voor hem heel kostbaar is: “Ik wil mensen eraan herinneren hoeveel God van hen houdt.”