Het is tijd voor het kerstfeest

22 december 2021

Straks mogen we het feest van Christus’ komst in deze wereld weer vieren. Juist nu we weer in de landelijke lockdown terecht zijn gekomen. Je zou kunnen zeggen dat deze lockdown op een bijzonder ongelukkig moment komt. Onze uitwondende kinderen kunnen niet allemaal op dezelfde dag komen, we moeten gaan opsplitsen. En nu ik dit schrijf hoorde ik van onze jongste zoon dat hij corona heeft en mogelijk helemaal niet thuis kan komen. Het komt allemaal niet echt uit en we hadden het graag anders gezien; Het zou me niet verbazen als er weer een demonstratie op touw wordt gezet tegen de maatregelen, dat de internetriolering nog meer bagger gaat opwerpen en er kwistig met doodsbedreigingen gestrooid wordt.

Vorige jaar heerste er nog optimisme: we krijgen het virus er wel onder en zie daar, een nieuwe variant is opgedoken, nog besmettelijker dan de vorige varianten. Teleurstellend, ja, maar waar gaat het heen? Gaan we van lockdown naar lockdown en van booster naar booster om het virus proberen bij te blijven? Gelukkig hebben we de protocollen in de kast liggen, maar we hebben de afgelopen tijd ook gemerkt dat dit besmetting van personeel en bewoners, cliënten en patiënten niet heeft kunnen voorkomen. Er waren – en zijn – zorgen over de continuïteit van zorg: kunnen we de nodige zorg blijven bieden of lopen we tegen grenzen aan?

Het ontroert me en vervult me met dankbaarheid hoe velen onder ons de schouders eronder blijven zetten, hoop en vertrouwen uitstralen in deze tijden van onzekerheid.

Toch voel ik me ongemakkelijk als ik schrijf over een ongelukkig moment, en niet goed uitkomen. Klopt het wel? Is het op het meest onwenselijke moment niet juist tijd voor het kersfeest?

Was de tijd zo rond het jaar 0 geschikter dan Anno Domini 2021? Een ‘gewoon’ kind geboren uit een twijfelachtige zwangerschap, Maria met Jozef onderweg en op zoek naar een plaats om te baren, ergens in een onbetekenende uithoek van het machtige romeinse keizerrijk. En even later: dreiging van moord en doodslag in Bethlehem vanwege de paranoïde koning Herodes; vervolgens op de vlucht naar het buitenland, Egypte. We kennen de beelden van vluchtelingen maar al te goed, ook weer heel recent aan de grenzen van Polen, niet voor- en niet achteruit meer kunnen. Hoe traumatiserend moet dat zijn!

Zo was de wereld waarin Christus kwam: traumatiserend, niet-verwelkomend, opjagend, je leven niet zeker zijnde, polariserend.

Zo is de wereld in 2021. Somber makend? Nee, juist niet. Is het geen teken van hoop en leven als we in déze tijd van pandemie, beperkingen, spanningen in het groot en in het klein, kerst mogen vieren. Immanuel, God met ons.

We weten uit de evangeliën dat Gods hand diep werd beschadigd door de mensen die Hij met zoveel liefde boetseerde. Wat een wonderlijke liefde dat Hij juist met die doorboorde handen ons blijft uitnodigen om te komen. Ons blijft dragen door de pijn en moeiten van ons leven heen. Ten diepste voelt Hij met ons mee, omdat Hij weet wat pijn en lijden is. We mogen ons aan deze handen overgeven, er in rusten en vertrouwend het leven met hem ingaan, omdat we ervan verzekerd mogen zijn dat zijn handen ons nooit los zullen laten.

We weten uit eigen ervaring dat je met handen kunt strelen en slaan, kunt ontvangen en wegwerpen. Kijk naar ‘de taal van de handen’ van de beeldhouwer Lorenzo Quinn (1966). Je ziet het niet maar ik denk dat er in de hand die de vrouw ondersteunt een gat zit van een spijker. Een hand die getekend is door lijden, die weet wat lijden is. Het komen van Christus in deze wereld is de weg van kerst naar goede vrijdag. En het werd Pasen: lijden en dood hebben niet meer het laatste woord, de toekomst is open en vervuld met God.

Zo mogen wij in het spoor van Christus ook ons werk doen, met handen waar mogelijk ook gaatjes in zitten, handen die de ander een stukje dragen op de weg van psychisch lijden en beperking. We kúnnen dat omdat we én weten wat het is zelf gedragen te worden én omdat de toekomst zeker is!

Goede kerstdagen!

Reacties

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *