Hersteld, of?

08 juni 2021
|
1 reactie

Tot ziens, en ik hoop je hier niet meer te zien in de omstandigheden van de afgelopen periode, het allerbeste! Een laatste glimlach en zwaai en daar stond ik dan, alleen...Vrij van therapie en een afgesloten hoofdstuk rijker, in de hal van het gebouw van Eleos.

Aan de ene kant voelde ik blijdschap, want na anderhalf jaar intensieve therapie wilde ik het zelf gaan doen zonder andere nodig te hebben voor mijn persoonlijke proces en herstel. Maar aan de andere kant was er ook angst en de twijfel, kan ik het vanaf nu wel alleen? Ik voelde ook dankbaarheid, diepe dankbaarheid dat de Heere God me door deze moeilijke en intensieve periode heeft geholpen en me heeft gespaard voor ergere dingen die me anders nooit bij dit moment hadden kunnen brengen.

Maar daar stond ik nog steeds in die hal, alleen…Ik moest verder, het leven moest verder, maar durfde ik wel? De klachten konden toch niet van het ene op het andere moment overgaan? Kon ik het dan nu na dit moment echt helemaal zelf? Moest ik maar gewoon de woorden van de behandelaren geloven die me in het laatste gesprek zeiden: “je kunt het nu alleen met de handvatten die je hebt gekregen, vertrouw op jezelf.” en klonk het er achteraan: ”je kunt dit met de hulp van God.” Misschien moest ik maar gewoon gaan en zien waar het me bracht, vertrouwen op God dat Hij het zou overnemen als ik het zelf niet meer kon. Maar gaan bekijken, op een afstandje, naar mezelf en zien wie er gelijk zou krijgen, de vast beraden behandelaren die geloofde in mij of mijn eigen twijfelende, angstige ik.

En nu sta ik weer alleen…niet in de hal van het Eleos gebouw maar in gedachten. In gedachten terugkijkend naar wie er dan gelijk zou hebben gekregen in mijn periode na de behandelingen, in de periode na dat laatste gesprek, na die laatste glimlach en zwaai. Was het dan toch mijn bange, angstige ik of de vastberaden behandelaren? Ik kom tot de conclusie, ze waren er alle twee en ze waren er niet alle  twee los, de ene op het ene moment en de andere op het andere moment. Nee ze waren er samen, tegelijk, samengevoegd tot mijn ‘nieuwe’ ik.

De vraag die boven dit stuk staat, ‘hersteld, of?’ kan ik nu beantwoorden, beter gezegd, wil ik nu beantwoorden. Ja,…Ja dankzij de hulp van de Heere, het vormen van mijn ‘nieuwe’ ik in de therapie, dankzij vastberaden behandelaren kan ik terugkijken en met vallen en opstaan, in terugvallen en weer doorzetten zeggen: “ ik ben hersteld!”

Reacties

One thought on “Hersteld, of?”

  1. Petra schreef:

    Herken dit wel,heb in dezelfde situatie gezeten,en met Hulp van God gaat het nu aardig met me.Ben in de fontein ook heel erg opgeknapt.Groetjes Petra van den Berg

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *