‘Gezien’

29 november 2021

Ik zwaaide de deelnemers van de dertiende Moodcamp uit. Ik schreef al eerder over de Moodcamp: het behandelprogramma van twee weken binnen Eleos, gebaseerd op gedragsactivatie voor mensen met een depressie. Vier naastenbijeenkomsten vormen een belangrijk onderdeel van de Moodcamp. Tijdens deze Moodcamp ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk het is om aandacht te hebben voor (de plek van) naastbetrokkenen bij iemand met een depressie.

De betrokkenheid van deze mensen viel me al op tijdens de eerste bijeenkomst op woensdagavond. Alle Moodcamp deelnemers hadden naasten uitgenodigd, sommigen namen wel vier familieleden met zich mee. Wat ontzettend fijn dat we ze weer welkom mochten heten in onze kliniek na maanden lang contacten via Zoom. Er was koffie en thee, en cli├źnt Jan had voor koeken gezorgd. Ik merkte de behoefte aan informatie over depressie en over wat we doen in de Moodcamp. Naasten kregen de ruimte om te vertellen hoe lang zij hun best hadden gedaan om te helpen, adviezen te geven, maar dat het niet had geholpen de depressie te voorkomen. Voor de naasten is het spannend om te vertrouwen op de regie van de deelnemers bij het ontwikkelen en uitvoeren van plannen. Deze plannen maken het mogelijk om weer te doen wat van waarde is in hun leven.

Na de bijeenkomst op zaterdagmorgen lunchten de Moodcampdeelnemers in hun eigen huiskamer. De naasten bleven bij mij zitten voor soep met een broodje. Er ontstond een gesprek waarin de naasten zich in elkaar herkenden. Ze herkenden zich in de moeite die er was bij de zorg voor hun depressieve partner, ouder of vriend. De vrouw van Jan vertelde hoe zwaar het voor haar gezin was dat Jan zijn rol als echtgenoot en vader niet meer innam. Het gezin leed onder zijn somberheid en suïcidaliteit. Iedereen voelde zich machteloos. Ze beschreef hoe Jan alle aandacht kreeg en zij zich met haar kinderen niet gezien voelde. Kon dan niemand zien dat het zo zwaar was om voor Jan te zorgen? Niets leek te helpen. Vooral haar jongste dochter hield Jan constant in de gaten. Ik merkte haar behoefte om dit te delen. Het raakte me. Wat heeft deze vrouw zich eenzaam gevoeld. Ik besefte ook hoe belangrijk het is dat deze naastenbijeenkomsten worden georganiseerd. Ik was dan ook blij met de prioriteit die Eleos stelt aan het familiebeleid.

Dit thema kwam terug op de volgende naastenbijeenkomst. Ik vroeg de deelnemers of ze wisten hoe het was om hun naaste te zijn. “Geen idee, wel prima denk ik?”, zei Ido lachend, terwijl hij zijn broer aankeek. Zijn broer gaf hem een liefdevolle knipoog. Het bleek dat de meesten wel wisten dat het soms zwaar is voor hun naasten. Ze spraken er alleen niet met elkaar over. Het gaf de deelnemers hooguit een schuldgevoel. Daarom is het belangrijk dit te bespreken en erkenning te geven voor de ontvangen ondersteuning.

De laatste bijeenkomst zit er inmiddels weer op, met opnieuw veel genodigden. Wat heb ik respect voor deze naasten, die trouw zijn in hun ondersteuning. Hoe die eruit ziet, staat nu concreet omschreven in een overeenkomst. In de overeenkomst staat een duidelijke hulpvraag en concrete afspraken over do’s en don’ts bij ondersteuning. Een doelgerichte stap naar verder herstel. In het afsluitende rondje klinken woorden van hoop en dankbaarheid. Ze zijn er nog niet, maar deze Moodcamp is een markeerpunt, ook voor de naasten. Zij weten zich gezien.

Lees meer over moodcamp.

Reacties

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *