‘Deze reis heeft me zoveel meer gebracht dan ik had verwacht’

04 november 2020

Tineke maakte een aantal jaar geleden iets heftigs mee. Ze kon het trauma dat ze daar aan overhield goed verwerken, maar er zaten nog wel een paar restjes. Tot ze op een groepsreis naar Israël ging. Tijdens die reis waren er twee cruciale momenten waarop ze ervoer dat God ingreep en een last van haar schouders haalde.

“Een aantal jaren geleden is mij iets overkomen waarvan je denkt dat zoiets je nooit zou kunnen gebeuren. Ik had een vrije dag, maar had nog wel een vergadering voor mijn werk. Ik was blij, het was mooi weer. Anderhalve week ervoor waren we opa en oma geworden, iets waar we erg naar uitgekeken hadden. Ik zette een collega af bij school en reed naar huis. Het was spitsuur en dus erg druk op de weg. Ik stond stil voor een stoplicht. Rechts van mij stonden nog drie rijen auto’s. Toen hoorde ik een harde knal, ik draaide me om en zag bij het raam rechtsachter een arm met een pistool.

Ik geloofde niet wat ik zag en draaide me weer om. Maar ik hoorde nog een knal en er schoot wat door mijn auto. Er vlogen wel acht of negen kogels door mijn auto, terwijl ik gewoon achter het stuur zat. Ik maakte me zo klein mogelijk en wachtte. Op een gegeven moment keek ik naar links. Ik keek recht in de loop van een pistool, op maar 40 centimeter van mijn hoofd.

Kort daarna was het stil. Ik kwam omhoog en het eerste wat ik zag was een kogelgat dat op ooghoogte in de voorruit zat. Ook waren alle ramen aan de rechterkant en de binnenbekleding van m’n auto aan flarden geschoten. Ik stapte uit en er viel een kogel tussen mijn benen vandaan. Het is een Godswonder dat ik bewaard ben gebleven. Tijdens het schieten zat ik als een rat in de val. Hierdoor ontwikkelde ik claustrofobie, angst voor kleine of afgesloten ruimtes. Ik moest aangifte doen voor poging tot doodslag. Dat vond ik zó heftig! Ook werd mijn auto onderzocht op drugs en wapens, dat vond ik ook heel erg.

In het begin van het jaar 2020, toen corona nog geen issue was, zijn we met een stichting op reis geweest naar Israël. Toen we het reisprogramma kregen en ik las dat we op de berg Herodion een tunnel in zouden gaan, dacht ik: ‘nou, dat gaat deze dame natuurlijk niet doen!’.

Toen we tijdens de reis op de berg waren en de groep de tunnel in ging, bleef ik boven. De reisleider had dat door en zei tegen me: ‘Wij zijn christenen, wij laten ons toch niet door angst regeren?’. Toen kreeg ik een paniekaanval. Ik werd duizelig en misselijk. De reisleider besloot met me te gaan bidden. Dat was heel indringend en langzamerhand werd ik rustiger. Ik kreeg mijn ademhaling weer onder controle. Dat was zó bijzonder, ik mocht ervaren dat God de paniek bij me wegnam. En het bijzonderste moest toen nog komen: ik ging mee die tunnel in! In het begin vond ik het best een beetje spannend, maar ik werd steeds rustiger. Ik ervaarde dat God erbij was en dat ik niet meer bang was.

In al die jaren van trauma en PTSS kon ik nooit boos zijn op de daders. Ik bleef voor hen bidden, of God hun harten wilde verzachten. Ook tijdens therapiesessies lukte het me niet om ‘op commando’ boos te worden. Maar tijdens onze reis beleefde ik ook daarbij een bijzonder moment. We waren in Ein Gedi, een oase in de woestijn. Het was een paradijselijke plek. Met de groep zaten we op een open plek naast een soort van ravijn. We luisterden naar een toespraak van de reisleider. Aan het einde van zijn toespraak riep hij op om een steen in het ravijn te gooien. Die steen stond dan symbool voor alles wat je in het verleden was aangedaan.

Ineens kon ik de boosheid toelaten. Mijn tranen begonnen te stromen en ik werd laaiend. Ik wenkte mijn man en zei dat ik 3 stenen wilde gooien. Ik smeet ze met geweld het ravijn in, met een gigantisch scheldwoord er achteraan. Dat luchtte enorm op. De emoties zaten me wel enorm hoog. Ik ervaarde op dat moment weer dat God ingreep: Hij nam mijn boosheid weg. We baden met meerdere mensen van de groep. Mijn boosheid werd weggenomen. Hij was er weer bij!

Deze reis heeft me veel meer gebracht dan ik had verwacht. Ik heb een stuk rust gevonden in de verwerking van zoveel dingen. Alleen aan God de eer!”

Reacties

Laat een reactie achter

Wil je graag reageren op dit verhaal. Heb jij er iets aan gehad? Of wil je gewoon iets met ons delen? Laat dan een reactie achter.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde blogposts

Meer blogposts
  • "Ik raakte in paniek bij het zien of ruiken van brand"

    Tineke maakte een aantal jaar geleden iets heftigs mee. Ze kon het trauma dat ze daar aan overhield goed verwerken, maar er zaten nog wel een paar res…

  • “Het was vreselijk zwaar en doodeng, maar het hielp!"

    Tineke maakte een aantal jaar geleden iets heftigs mee. Ze kon het trauma dat ze daar aan overhield goed verwerken, maar er zaten nog wel een paar res…

  • Geloof, gevoel en het nieuwe abnormaal

    Tineke maakte een aantal jaar geleden iets heftigs mee. Ze kon het trauma dat ze daar aan overhield goed verwerken, maar er zaten nog wel een paar res…