Ben je wel eens bang?

Je voelt het ook in je lichaam. Je hart gaat tekeer, je ademhaling gaat sneller. Maar dat gaat vaak na korte tijd weer over, dan word je weer rustig.Maar wat als je bang blijft. Zo erg dat de angst je leven gaat beheersen.

In juni 2023 ben ik een keer onwel geworden in de kerk
Ik voelde het aankomen dus ik was op tijd de dienst uitgelopen. Gelukkig waren er op dat moment, mensen die me hielpen, waarmee ik kon praten en bidden. Dat was echt fijn! Maar die ervaring, dat ik me zo naar en duizelig voelde, heeft iets in mij getriggerd. Ik kreeg last van verhoogde hartslag en hartkloppingen, ik ging verkeerd ademen, ik had tintelingen in handen en voeten,  de angst om flauw te vallen, angst om alleen te zijn. Door de tintelingen in mijn handen en voeten werd ik bang dat ik weer een herseninfarct zou hebben. Dus checkte ik gelijk even of ik alles nog kon bewegen.

Ik sliep ’s nachts niet omdat ik bang was dat ik niet meer wakker zou worden
Ik lag gewoon te trillen in mijn bed van de spanning. Gelukkig had ik bij mijn ouders in Driebergen een heel fijn toevluchtsoord. Ik ben daar veel geweest. Als die gedachten en angsten in je hoofd zitten, gaat het een eigen leven leiden. Dan denk je: straks word ik niet goed in een winkel, of in de trein of een bus. Vervolgens ben ik in een winkel… en voel ik hartkloppingen. Ik krijg gelijk een paniekreactie. Adrenaline giert door mijn lijf, hartslag en ademhaling gaan omhoog, ik word duizelig , een heel naar gevoel! En daarna komt die paniek op allerlei onverwachte momenten opzetten. Zelfs op plekken waar ik me echt veilig voel.

Mijn grootste angst was dat ik, als ik alleen thuis zou zijn, zou flauwvallen… of erger: doodgaan
En dat ik dan 3 dagen in mijn huis zou liggen voordat iemand mij vond. Je zal zeggen: nou dat is wel heel extreem. Maar als die gedachte in je in je hoofd rondspookt, en je bij alles wat je voelt in je lijf een paniekreactie krijgt, kun je het niet meer relativeren. Dan overheerst de angst

En waar was God?
God was soms erg ver weg. Ik was opstandig en dacht: Waarom gaat het nu alweer zo slecht? Heer’,  waar bent u? Ik heb al zoveel meegemaakt, moet ik me hier dan wéér doorheen worstelen? Ik luisterde een keer het lied: Ruwe stormen mogen woeden, alles om mijn heen zij nacht… Het koor zong door… over God die mij zou behoeden, en mij door de nacht naar het licht zou leiden.  Maar dat kon ik niet meezingen. Dat ervaarde ik op dat moment helemaal niet. Het was nacht en donker en ik zag geen lichtpunt. Als je je psalmboekje doorbladert dan kom je ook wel verzen tegen waar het over angst gaat.  We zingen er een paar van in deze dienst. Zo ook psalm 141: k Roep, HEER, in angst tot U gevloden. En in psalm 142: ‘k Heb, voor Zijn aangezicht, mijn klacht. In mijn benauwdheid voortgebracht.En ondanks dat ik me soms zo angstig en opstandig voelde bad ik toch: Heere ik ben zo bang en angstig. Wilt u mij kalmeren. Wilt u helpen rustiger te ademen….Dat ik tot rust kom. En soms hielp dat echt!

Maar deze angst en paniek belemmerde mijn leven zó, en koste zoveel energie, dat ik hulp heb gezocht
Ik heb bij Eleos therapie gehad en ben weer medicatie gaan gebruiken. Tijdens de therapie ging ik proberen weer een nacht thuis in Gouda te slapen. Oefenen om alleen te zijn. Ook weer proberen om naar de kerk te gaan, dan zat ik naast iemand die ik ken en die weet dat ik het spannend vind. Na de dienst moest ik checken of mijn ergste ramp was uitgekomen. Was ik flauwgevallen in de kerk? Nee. Dat was niet gebeurt. Zo krijg je weer positieve ervaringen die helpen om je weer wat zekerder te voelen!  Ik kan nu zeggen dat het goed met mij gaat. Daar ben ik heel dankbaar voor. Maar dat kostte wel tijd.

Misschien kennen jullie het gedicht ‘de moerbeitoppen ruisten’ van Nicolaas Beets?

In dat gedicht staat: Hij (God) wist wat ik behoefde.

En: gedachten, die mij kwelden, vervolgden en ontstelden verdreef Hij zacht.

Ja, zo heb ik dat ervaren. God zegende mijn behandeling en de medicatie. En hij verdreef de angsten en nare gedachten.

Als ik dan nog een keer door mijn psalmboek blader kan ik zingen met psalm 116:

Gij hebt, o HEER, in ‘t dood’lijkst tijdsgewricht, Mijn ziel gered, mijn tranen willen drogen, Mijn voet geschraagd; …en zo mag ik weer wandelen in het vrolijke levenslicht.

Ben ik dan nooit meer angstig? Of is het nooit meer moeilijk in mijn leven?

Nou, zo is het leven niet, en dat verwacht ik ook niet.

Er zullen altijd lastige dingen blijven.

Maar het is nu te dragen, en ik mag mijn weg door dit leven gaan, omdat ik steeds tot rust mag komen bij Gods Vaderhart.

Wil je meer weten over angststoornissen? Klik dan hier.